τύμβος δὲ γείτων ὄρτυγος πετρουμένηςτρέμων φυλάξει ῥόχθον Αἰγαίας ἁλός.τὴν Καστνίαν δὲ καὶ Μελιναίαν θεὸνλυπρὸς παρʼ Ἅιδην δεννάσει κακορροθῶν,ἥ μιν παλεύσει δυσλύτοις οἴστρου βρόχοις, ἔρωτας οὐκ ἔρωτας, ἀλλʼ Ἐρινύωνπικρὰν ἀποψήλασα κηρουλκὸν πάγην.ἅπασα δʼ ἄλγη δέξεται κωκυμάτων,ὅσην Ἄρατθος ἐντὸς ἠδὲ δύσβατοιΛειβήθριαι σφίγγουσι Δωτίου πύλαι, οἷς οὑμὸς ἔσται κἀχερουσίαν πάραῥηγμῖνα δαρὸν ἐστεναγμένος γάμος.πολλῶν γὰρ ἐν σπλάγχνοισι τυμβευθήσεταιβρωθεὶς πολυστοίχοισι καμπέων γνάθοιςνήριθμος ἑσμός· οἱ δʼ ἐπὶ ξένης ξένοι, παῶν ἔρημοι δεξιώσονται τάφους.τὸν μὲν γὰρ Ἠιὼν Στρυμόνος Βισαλτία,Ἀψυνθίων ἄγχουρος ἠδὲ Βιστόνων,κουροτρόφον πάγουρον Ἠδωνῶν πέλαςκρύψει, πρὶν ἢ Τυμφρηστὸν αὐγάσαι λέπας,