ὅσων δὲ θύννων ἠλοκισμένων ῥαφὰςπρὸς τηγάνοισι κρατός, ὧν καταιβάτηςσκηπτὸς κατʼ ὄρφνην γεύσεται δῃουμένων,ὅταν καρηβαρεῦντας ἐκ μέθης ἄγωνλαμπτῆρα φαίνῃ τὸν ποδηγέτην σκότου σίντης, ἀγρύπνῳ προσκαθήμενος τέχνῃ.τὸν δʼ οἷα δύπτην κηρύλον διὰ στενοῦαὐλῶνος οἴσει κῦμα γυμνήτην φάγρον,διπλῶν μεταξὺ χοιράδων σαρούμενον.Γυραῖσι δʼ ἐν πέτραισι τερσαίνων πτερὰ στάζοντα πόντου, δευτέραν ἅλμην σπάσει,βληθεὶς ἀπʼ ὄχθων τῷ τριωνύχῳ δορί,ᾧ νιν κολαστὴς δεινὸς οὐτάσας λατρεὺςἀναγκάσει φάλλαισι κοινωνεῖν δρόμουκόκκυγα κομπάζοντα μαψαύρας στόβους. ψυχρὸν δʼ ἐπʼ ἀκταῖς ἐκβεβρασμένον νέκυνδελφῖνος ἀκτὶς Σειρία καθαυανεῖ.τάριχον ἐν μνίοις δὲ καὶ βρύοις σαπρὸνκρύψει κατοικτίσασα Νησαίας κάσις,δίσκου μεγίστου τάρροθος Κυναιθέως.