ἡ δʼ εἰς τέραμνα δουρατογλύφου στέγηςγλήνας ἄνω στρέψασα χώσεται στρατῷ,ἐξ οὐρανοῦ πεσοῦσα καὶ θρόνων Διός,ἄνακτι πάππῳ χρῆμα τιμαλφέστατον.ἑνὸς δὲ λώβης ἀντί, μυρίων τέκνων Ἑλλὰς στενάξει πᾶσα τοὺς κενοὺς τάφους,οὐκ ὀστοθήκαις, χοιράδων δʼ ἐφημένους,οὐδʼ ὑστάτην κεύθοντας ἐκ πυρὸς τέφρηνκρωσσοῖσι ταρχυθεῖσαν, ἣ θέμις φθιτῶν,ἀλλʼ οὔνομʼ οἰκτρὸν καὶ κενηρίων γραφὰς θερμοῖς τεκόντων δακρύοις λελουμέναςπαίδων τε καὶ θρήνοισι τοῖς ὁμευνίδων.Ὀφέλτα καὶ μύχουρε χοιράδων Ζάραξσπίλοι τε καὶ Τρυχάντα καὶ τραχὺς Νέδωνκαὶ πάντα Διρφωσσοῖο καὶ Διακρίων γωλειὰ καὶ Φόρκυνος οἰκητήριον,ὅσων στεναγμῶν ἐκβεβρασμένων νεκρῶνσὺν ἡμιθραύστοις ἰκρίοις ἀκούσετε,ὅσων δὲ φλοίσβων ῥαχίας ἀνεκβάτουδίναις παλιρροίοισιν ἕλκοντος σάλου,