πρὸς γῆρας ἄκρον, Παλλάδος ζηλώμασι τῆς μισονύμφου Λαφρίας Πυλάτιδος,τῆμος βιαίως φάσσα πρὸς τόργου λέχοςγαμψαῖσιν ἅρπαις οἰνὰς ἑλκυσθήσομαι,ἡ πολλὰ δὴ Βούδειαν Αἴθυιαν Κόρηνἀρωγὸν αὐδάξασα τάρροθον γάμων. ἡ δʼ εἰς τέραμνα δουρατογλύφου στέγηςγλήνας ἄνω στρέψασα χώσεται στρατῷ,ἐξ οὐρανοῦ πεσοῦσα καὶ θρόνων Διός,ἄνακτι πάππῳ χρῆμα τιμαλφέστατον.ἑνὸς δὲ λώβης ἀντί, μυρίων τέκνων Ἑλλὰς στενάξει πᾶσα τοὺς κενοὺς τάφους,οὐκ ὀστοθήκαις, χοιράδων δʼ ἐφημένους,οὐδʼ ὑστάτην κεύθοντας ἐκ πυρὸς τέφρην