τριεσπέρου λέοντος, ὅν ποτε γνάθοιςΤρίτωνος ἠμάλαψε κάρχαρος κύων·ἔμπνους δὲ δαιτρὸς ἡπάτων φλοιδούμενος τινθῷ λέβητος ἀφλόγοις ἐπʼ ἐσχάραιςσμήριγγας ἐστάλαξε κωδείας πέδῳ,ὁ τεκνοραίστης, λυμεὼν ἐμῆς πάτρας,ὁ δευτέραν τεκοῦσαν ἄτρωτον βαρεῖτύψας ἀτράκτῳ στέρνον, ἔν τʼ αὐλῷ μέσῳ πατρὸς παλαιστοῦ χερσὶν ὀχμάσας δέμαςΚρόνου παρʼ αἰπὺν ὄχθον, ἔνθα γηγενοῦςἵππων ταρακτής ἐστιν Ἰσχένου τάφος,ὁ τὴν θαλάσσης Αὐσονίτιδος μυχοὺςστενοὺς ὀπιπεύουσαν ἀγρίαν κύνα κτανὼν ὑπὲρ σπήλυγγος ἰχθυωμένην,