ὦ δαῖμον, οἷον κίονʼ αἰστώσεις δόμων,ἔρεισμα πάτρας δυστυχοῦς ὑποσπάσας·οὐ μὴν ἀνατεί γʼ οὐδʼ ἄνευ μόχθων πικρῶνπένθους θʼ ὁ λῃστὴς Δωριεὺς γελᾷ στρατός,ἐπεγκαχάζων τοῦ δεδουπότος μόρῳ, ἀλλʼ ἀμφὶ πρύμναις τὴν πανυστάτην δραμὼνπεύκαις βίου βαλβῖδα συμφλεχθήσεται,καλῶν ἐπʼ εὐχαῖς πλεῖστα Φύξιον Δίαπορθουμένοισι κῆρας ἀρκέσαι πικράς.τότʼ οὔτε τάφρος, οὔτε ναυλόχων σταθμῶν πρόβλημα καὶ σταυροῖσι κορσωτὴ πτέρυξ,οὐ γεῖσα χραισμήσουσιν, οὐδʼ ἐπάλξιες·ἀλλʼ ὡς μέλισσαι συμπεφυρμένοι καπνῷκαὶ λιγνύος ῥιπαῖσι καὶ γρυνῶν βολαῖςἄφλαστα καὶ κόρυμβα καὶ κλῃδῶν θρόνους πυκνοὶ κυβιστητῆρες ἐξ ἑδωλίωνπηδῶντες αἱμάξουσιν ὀθνείαν κόνιν.πολλοὺς δʼ ἀριστεῖς πρωτόλειά θʼ Ἑλλάδοςαἰχμῇ φέροντας καὶ σποραῖς ὠγκωμένους,αἱ σαὶ καταξανοῦσιν ὄβριμοι χέρες,