μνήμων ἐφετμάς, ἀλλᾶ ληθάργῳ σφαλείς,πρηνὴς θανεῖται στέρνον οὐτασθεὶς ξίφει.καὶ δὴ στένει Μύρινα καὶ παράκτιοιἵππων φριμαγμὸν ᾐόνες δεδεγμέναι,ὅταν Πελασγὸν ἅλμα λαιψηροῦ ποδὸς εἰς θῖνʼ ἐρείσας λοισθίαν αἴθων λύκοςκρηναῖον ἐξ ἄμμοιο ῥοιβδήσῃ γάνος,πηγὰς ἀνοίξας τὰς πάλαι κεκρυμμένας.καὶ δὴ καταίθει γαῖαν ὀρχηστὴς Ἄρης,στρόμβῳ τὸν αἱματηρὸν ἐξάρχων νόμον. ἅπασα δὲ χθὼν προὐμμάτων δῃουμένηκεῖται, πέφρικαν δʼ ὥστε ληίου γύαιλόγχαις ἀποστίλβοντες, οἰμωγὴ δέ μοιἐν ὠσὶ πύργων ἐξ ἄκρων ἰνδάλλεται,πρὸς αἰθέρος κυροῦσα νηνέμους ἕδρας, γόῳ γυναικῶν καὶ καταρραγαῖς πέπλων,ἄλλην ἐπʼ ἄλλῃ συμφορὰν δεδεγμένων.Ἐκεῖνό σʼ, ὦ τάλαινα καρδία, κακὸνἐκεῖνο δάψει πημάτων ὑπέρτατον,εὖτʼ ἂν λαβράζων περκνὸς αἰχμητὴς χάρων,