ναῦται λίαζον κἀπὸ γῆς ἐσχάζοσανὕσπληγγας. αἱ δὲ παρθενοκτόνον Θέτινἰουλόπεζοι θεῖνον εὐῶπες σπάθαιςπελαργοχρῶτες, αἱ Φαλακραῖαι κόραι,ὑπὲρ Καλυδνῶν λευκὰ φαίνουσαι πτίλα, ἄφλαστα, καὶ φώσσωνας ὠργυιωμένουςἀπαρκτίαις πρηστῆρος αἴθωνος πνοαῖς.ἡ δʼ ἔνθεον σχάσασα βακχεῖον στόμα,ἄτης ἀπʼ ἄκρων βουπλανοκτίστων λόφων,τοιῶνδʼ ἀπʼ ἀρχῆς ἦρχʼ Ἀλεξάνδρα λόγων· αἰαῖ, τάλαινα θηλαμών, κεκαυμένηκαὶ πρόσθε μὲν πεύκαισιν οὐλαμηφόροιςτριεσπέρου λέοντος, ὅν ποτε γνάθοιςΤρίτωνος ἠμάλαψε κάρχαρος κύων·ἔμπνους δὲ δαιτρὸς ἡπάτων φλοιδούμενος τινθῷ λέβητος ἀφλόγοις ἐπʼ ἐσχάραιςσμήριγγας ἐστάλαξε κωδείας πέδῳ,ὁ τεκνοραίστης, λυμεὼν ἐμῆς πάτρας,ὁ δευτέραν τεκοῦσαν ἄτρωτον βαρεῖτύψας ἀτράκτῳ στέρνον, ἔν τʼ αὐλῷ μέσῳ