σφῆκας δαφοινοὺς χηραμῶν ἀνειρύσας,ὁποῖα κοῦρος δῶμα κινήσας καπνῷ·οἱ δʼ αὖ προγεννήτειραν οὐλαμωνύμουβύκταισι χερνίψαντες ὠμησταὶ πόριν,τοῦ Σκυρίου δράκοντος ἔντοκον λεχώ, ἣν ὁ ξύνευνος Σαλμυδησίας ἁλὸςἐντὸς ματεύων, Ἑλλάδος καρατόμον,δαρὸν φαληριῶσαν οἰκήσει σπίλονΚελτοῦ πρὸς ἐκβολαῖσι λιμναίων ποτῶν,ποθῶν δάμαρτα, τήν ποτʼ ἐν σφαγαῖς κεμὰς λαιμὸν προθεῖσα φασγάνων ἒκ ῥύσεται.βαθὺς δʼ ἔσω ῥηγμῖνος αὐδηθήσεταιἔρημος ἐν κρόκαισι νυμφίου δρόμος,στένοντος ἄτας καὶ κενὴν ναυκληρίανκαὶ τὴν ἄφαντον εἶδος ἠλλοιωμένην γραῖαν σφαγείων ἠδὲ χερνίβων πέλαςἍιδου τε παφλάζοντος ἐκ βυθῶν φλογὶκρατῆρος, ὃν μέλαινα ποιφύξει φθιτῶνσάρκας λεβητίζουσα δαιταλουργίᾳ.χὠ μὲν πατήσει χῶρον αἰάζων Σκύθην,