Μήδας δάμαρτος, ἠγριωμένος φρένας,οὐ Κλεισιθήρας θυγατρός, ἧς πατὴρ λέχοςθρεπτῷ δράκοντι συγκαταινέσει πικρόν.πάντας δʼ ἀνάγνοις χερσὶν ναῷ κτενεῖ,λώβαισιν αἰκισθέντας Ὀγκαίου βόθρου. γένους δὲ πάππων τῶν ἐμῶν αὖθις κλέοςμέγιστον αὐξήσουσιν ἄμναμοί ποτε,αἰχμαῖς τὸ πρωτόλειον ἄραντες στέφος,γῆς καὶ θαλάσσης σκῆπτρα καὶ μοναρχίανλαβόντες. οὐδʼ ἄμνηστον, ἀθλία πατρίς, κῦδος μαρανθὲν ἐγκατακρύψεις ζόφῳ.τοιούσδʼ ἐμός τις σύγγονος λείψει διπλοῦςσκύμνους λέοντας, ἔξοχον ῥώμῃ γένος,ὁ Καστνίας τε τῆς τε Χειράδος γόνος,βουλαῖς ἄριστος, οὐδʼ ὀνοστός ἐν μάχαις. ὃς πρῶτα μέν Ῥαίκηλον οἰκήσει μολών,κισσοῦ παρʼ αἰπὺν πρῶνα καὶ Λαφυστίαςκερασφόρους γυναῖκας. ἐκ δʼ Ἀλμωπίαςπάλιμπλανήτην δέξεται ΤυρσηνίαΛιγγεύς τε θερμῶν ῥεῖθρον ἐκβράσσων ποτῶν,