ψευδήριον δὲ νησιωτικὸς στόνυξΠάχυνος ἕξει σεμνὸν ἐξ ὀνειράτωνταῖς δεσποτείαις ὠλέναις ὠγκωμένονῥείθρων Ἑλώρου πρόσθεν ἐκτερισμένης·ὃς δὴ παρʼ ἀκταῖς τλήμονος ῥανεῖ χοάς, τριαύχενος μήνιμα δειμαίνων θεᾶς,λευστῆρα πρῶτον οὕνεκεν ῥίψας πέτρονἍιδῃ κελαινῶν θυμάτων ἀπάρξεται.σὺ δʼ, ὦ ξύναιμε, πλεῖστον ἐξ ἐμῆς φρενὸςστερχθείς, μελάθρων ἕρμα καὶ πάτρας ὅλης, οὐκ εἰς κενὸν κρηπῖδα φοινίξεις φόνῳταύρων, ἄνακτι τῶν Ὀφίωνος θρόνωνπλείστας ἀπαρχὰς θυμάτων δωρούμενος.ἀλλʼ ἄξεταί σε πρὸς γενεθλίαν πλάκα