ἀστῶν φυγοῦσαι. πᾶς γὰρ Ἰλιεὺς ἀνὴρκόρας δοκεύσει, πέτρον ἐν χεροῖν ἔχων,ἢ φάσγανον κελαινόν, ἢ ταυροκτόνονστερρὰν κύβηλιν, ἢ Φαλακραῖον κλάδον, μαιμῶν κορέσσαι χεῖρα διψῶσαν φόνου.δῆμος δʼ ἀνατεὶ τὸν κτανόντʼ ἐπαινέσει,τεθμῷ χαράξας, τοὐπιλώβητον γένος.ὦ μῆτερ, ὦ δύσμητερ, οὐδὲ σὸν κλέοςἄπυστον ἔσται, Περσέως δὲ παρθένος Βριμὼ Τρίμορφος θήσεταί σʼ ἑπωπίδακλαγγαῖσι ταρμύσσουσαν ἐννύχοις βροτούς,ὅσοι μεδούσης Στρυμόνος Ζηρυνθίαςδείκηλα μὴ σέβουσι λαμπαδουχίαις,θύσθλοις Φεραίαν ἐξακεύμενοι θεάν.