εἰς σπλάγχνʼ ἐχίδνης αὐτόχειρ βάψει ξίφος,κακὸν μίασμʼ ἔμφυλον ἀλθαίνων κακῷ.ἐμὸς δʼ ἀκοίτης, δμωίδος νύμφης ἄναξ,Ζεὺς Σπαρτιάταις αἱμύλοις κληθήσεται,τιμὰς μεγίστας Οἰβάλου τέκνοις λαχών. οὐ μὴν ἐμὸν νώνυμνον ἀνθρώποις σέβαςἔσται, μαρανθὲν αὖθι ληθαίῳ σκότῳ.ναὸν δέ μοι τεύξουσι Δαυνίων ἄκροιΣάλπης παρʼ ὄχθαις, οἵ τε Δάρδανον πόλινναίουσι, λίμνης ἀγχιτέρμονες ποτῶν. κοῦραι δὲ παρθένειον ἐκφυγεῖν ζυγὸνὅταν θέλωσι, νυμφίους ἀρνούμεναιτοὺς Ἑκτορείοις ἠγλαϊσμένους κόμαις,μορφῆς ἔχοντας σίφλον ἢ μῶμαρ γένους,ἐμὸν περιπτύξουσιν ὠλέναις βρέτας, ἄλκαρ μέγιστον κτώμεναι νυμφευμάτων,Ἐρινύων ἐσθῆτα καὶ ῥέθους βαφὰςπεπαμέναι θρόνοισι φαρμακτηρίοις.κείναις ἐγὼ δηναιὸν ἄφθιτος θεὰῥαβδηφόροις γυναιξὶν αὐδηθήσομαι.