ὅπως τις ὑλοκουρὸς ἐργάτης ὀρεύς,ῥήξει πλατὺν τένοντα καὶ μετάφρενον,καὶ πᾶν λακίζουσʼ ἐν φοναῖς ψυχρὸν δέμαςδράκαινα διψὰς κἀπιβᾶσʼ ἐπʼ αὐχένοςπλήσει γέμοντα θυμὸν ἀγρίας χολῆς, ὡς κλεψίνυμφον κοὐ δορίκτητον γέραςδύσζηλος ἀστέμβακτα τιμωρουμένη.βοῶσα δʼ οὐ κλύοντα δεσπότην πόσινθεύσω κατʼ ἴχνος ἠνεμωμένη πτεροῖς.σκύμνος δὲ πατρὸς κῆρα μαστεύων φόνου εἰς σπλάγχνʼ ἐχίδνης αὐτόχειρ βάψει ξίφος,κακὸν μίασμʼ ἔμφυλον ἀλθαίνων κακῷ.ἐμὸς δʼ ἀκοίτης, δμωίδος νύμφης ἄναξ,Ζεὺς Σπαρτιάταις αἱμύλοις κληθήσεται,