σκαρθμῶν ἰαύσεις εἰναφώσσωνα στόλον.καὶ τὴν ἄνυμφον πόρτιν ἁρπάσας λύκος,δυοῖν πελειαῖν ὠρφανισμένην γονῆςκαὶ δευτέραν εἰς ἄρκυν ὀθνείων βρόχωνληῖτιν ἐμπταίσασαν ἰξευτοῦ πτερῷ, Θύσαισιν ἁρμοῖ μηλάτων ἀπάργματαφλέγουσαν ἐν κρόκαισι καὶ Βύνῃ θεᾷ,θρέξεις ὑπὲρ Σκάνδειαν Αἰγίλου τʼ ἄκραν,αἴθων ἐπακτὴρ καγχαλῶν ἀγρεύματι.νήσῳ δʼ ἐνὶ δράκοντος ἐκχέας πόθον Ἀκτῆς, διμόρφου γηγενοῦς σκηπτουχίας,τὴν δευτέραν ἕωλον οὐκ ὄψει Κύπριν,ψυχρὸν παραγκάλισμα κἀξ ὀνειράτωνκεναῖς αφάσσων ὠλέναισι δέμνια.ὁ γάρ σε συλλέκτροιο Φλεγραίας πόσις στυγνὸς Τορώνης, ᾧ γέλως ἀπέχθεταικαὶ δάκρυ, νῆις δʼ ἐστὶ καὶ τητώμενοςἀμφοῖν, ὁ Θρῄκης ἔκ ποτʼ εἰς ἐπακτίανΤρίτωνος ἐκβολαῖσιν ἠλοκισμένηνχέρσον περάσας, οὐχὶ ναυβάτῃ στόλῳ,