λέξω τὰ πάντα νητρεκῶς, ἅ μʼ ἱστορεῖς,ἀρχῆς ἀπʼ ἄκρας· ἢν δὲ μηκυνθῇ λόγος,σύγγνωθι δέσποτʼ· οὐ γὰρ ἥσυχος κόρηἔλυσε χρησμῶν, ὡς πρίν, αἰόλον στόμα,ἀλλʼ ἄσπετον χέασα παμμιγῆ βοὴν δαφνηφάγων φοίβαζεν ἐκ λαιμῶν ὄπα,Σφιγγὸς κελαινῆς γῆρυν ἐκμιμουμένη.τῶν ἅσσα θυμῷ καὶ διὰ μνήμης ἔχω,κλύοις ἄν, ὦναξ, κἀναπεμπάζων φρενὶπυκνῇ διοίχνει δυσφάτους αἰνιγμάτων οἴμας τυλίσσων, ᾗπερ εὐμαθὴς τρίβοςὀρθῇ κελεύθῳ τἀν σκότῳ ποδηγετεῖ.ἐγὼ δʼ ἄκραν βαλβῖδα μηρίνθου σχάσας,ἄνειμι λοξῶν εἰς διεξόδους ἐπῶν,πρώτην ἀράξας νύσσαν ὡς πτηνὸς δρομεύς. Ἠὼς μὲν αἰπὺν ἄρτι Φηγίου πάγονκραιπνοῖς ὑπερποτᾶτο Πηγάσου πτεροῖς,Τιθωνὸν ἐν κοίταισι τῆς Κέρνης πέλαςλιποῦσα, τὸν σὸν ἀμφιμήτριον κάσιν.οἱ δʼ οὖσα γρώνης εὐγάληνα χερμάδος