Ποτὲ ὥδευσε λέων ἅμα ἀνθρώπῳ.
Ἐκαυχῶντο δὲ πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις.
Ἐν δὲ τῇ ὁδῷ εὗρον πετρίνην στήλην
ἀνδρὶ λέοντα συμπνίγοντι ὁμοίαν.
Καὶ ὁ ἄνθρωπος ὑποδείξας ταῦτʼ ἔφη·
Ἴδε πῶς ἐσμεν κρείττονες ὑμῶν πάντων
καὶ ῥωμαλέοι ὑπὲρ ἅπαν θηρίον.
Ὑπολαβὼν δὲ ὁ λέων οὕτως ἔφη·
Ἐφ' ὑμῶν ἐστι ταῦτα ποιεῖν καὶ πράττειν·
εἰ γὰρ ᾔδεισαν λέοντες γλύφειν λίθους,
πολλοὺς ἂν εἶδες ὑποκάτω λεόντων.
Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι πολλοὶ καυχώμενοι πειρῶνται ἐν λόγοις ἑαυτοὺς ἐπιφημίζειν, καίπερ μὴ ὄντες τοιοῦτοι.
Λέων ὁδεύων ποτὲ μετὰ ἀνθρώπου,
ὁμοθυμαδὸν ἐκαυχῶντο τοῖς λόγοις.
Ἐν δὲ τῇ ὁδῷ ἰδοῦ πετρίνη στήλη
ἀνθρώπου ὃς λέοντα πατῶν εἰστήκει.
Ἀνὴρ δὲ δείξας τῷ λέοντι προσλέγει·
Εἶδες τὴν ἰσχὺν τῶν βροτῶν ὅση 〈πέλει〉.
Ἔφη δʼ ἐκεῖνος πρὸς τὸν ἄνθρωπον τάδε·
Εἴπερ λέοντες ᾔδεσαν πάντως γλύφειν,
† πολλοὺς ἄν εἶδες ὄντας ἀνθρώπων λίθους. †
Ὅτι πολλοὶ πειρῶνται καυχώμενοι ἐν λόγοις ἀνδρείους ἑαυτοὺς ποιεῖν καὶ μὴ ὄντες.
Λέων σὺν ἀνθρώπῳ ὥδευον ὁμοῦ ἐν ὁδῷ. Ὁ δὲ ἄνθρωπος αὐτῷ ἐλάκει· Δυνατώτερον ζῷον ὁ ἄνθρωπος παρὰ τὸν λέοντα.
Ὁ δὲ λέων· Δυνατώτερον ζῷον ὁ λέων.
Καὶ ὁδευόντων αὐτῶν, ἐδείκνυεν ὁ ἄνθρωπος τὰς γεγλυμμένας στήλας ἃς οἱ ἄνθρωποι ἔγλυφον καὶ ἐποίουν λέοντας ὑποτασσομένους καὶ ὑποκάτω ὄντας ἀνθρώπων· Ὁ δὲ λέων ἔφη· Εἰ ᾔδεσαν λέοντες γλύφειν, πολλοὺς ἀνθρώπους 〈ἂν〉 εἶδες ὑποκάτω λεόντων.
Ὅτι εἰσί τινες 〈οἵ〉 ἐν οἷς οὐ δύνανται καυχῶνται μηδὲ δυναμένους.]