229. Κύων καὶ Λαγωός. (C. 354. p.229. B. 87.)

Κύων λαγωὸν διώξας ἐκράτησε· καὶ ποτὲ μὲν ἔδακνε, ποτὲ δὲ σαίνων προσέχαιρε καὶ ἐφίλει. Καὶ ὁ λαγωὸς εἶπεν· „εἰ μὲν φίλος εἶ, τί δάκνεις; εἰ δὲ ἐχθρὸς, τί σαίνεις οὐράν;“

229b. Ἄλλως. (S. 135. C. 354. F. 346.)

Κύων θηρευτικὸς λαβών ποτε λαγωὸν, τοῦτον πῇ μὲν ἔδακνε, πῇ δʼ αὐτοῦ τὰ χείλη περιέλειχεν· ὁ δʼ ἀπαυδήσας ἔφη πρὸς αὐτόν· „ἀλλʼ, ὦ οὗτος, παῦσαί με δάκνων ἢ καταφιλῶν, ἵνα γνῶ, πότερον ἐχθρὸς ἢ φίλος μου καθέστηκας.“

Πρὸς ἄνδρα ἀμφίβολον ὁ λόγος εὔκαιρος.