239.
E. M. 663, 54: Περίηρϲ: ἐκ τοῦ περιήρηϲ ἄρον τὸ η Περίηρϲ·
ταύτῃ ἐάν ϲοι προτεθῇ παρ’ Ἀλκμᾶνι, ὅτι κλῖνον αὐτό, μὴ κλίνῃϲ οὐ
γὰρ ἀκολουθεῖ ἡ κατάληξιϲ, εἰ γένοιτο περιήρουϲ, πρὸϲ τὴν Περίηρϲ
εὐθεῖαν. περὶ παθῶν.
ὑπό προθέϲεωϲ. πλεοναϲμόϲ ἐϲτιν ἢ ἴδιοϲ τύποϲ, ῖδιοϲ τύποϲ. κανὼν γάρ ἔϲτιν
ὁ λέγων ὅτι τὸ δ ϲυγκοπτόμενον πέφυκε ἐφελκυϲτικὸν γενέϲθαι τοῦ ϲ, ϲ ἐϲτι
θεόφατοϲ καὶ ἐν ϲυγκοπῇ τοῦ ὃ πλεοναϲμῷ τοῦ ϲ γίνεται θέϲφατοϲ. cf. etiam
E. Orion 155, 13.ad fr *234 Consuetudo Herodiani alteram sententiam alteri per ἄμεινον
obiiciendi orginem prodit et compositio vocis ζείδωροϲ ex ζεέδωροϲ congruit
cum doctrina Herolianea ap. Theogn. 81: τὰ παρὰ βαρύτονον ἐνεϲτῶτα ϲυγκείμενα,
εἰ μὲν ὁ ἐνεϲτὼϲ εἴη διϲύλλαβοϲ, τοῦ τρίτου προϲώπου ἀποβάλλει τὸ i καὶ
οθτωϲ ποιεῖ τὴν ϲύνθεϲιν οον φέρω φέρειϲ φέρει φερέοικοϲ κτλ.ad fr. *285. Ex praecedentibus fragmentis fons claret.ad fr. *236 — *238. Herodianea esse ostendit comparatio Io. Al. 22, 19.ad fr. 239. Cum hoc comparari potest Eustath. 1542, 30, E. Or. 101,19
μακάριοϲ, ἐξ οὗ κατὰ ϲυγκοπὴν ὀ μάκαρϲ, quod componit St. B. 551, 3 cum Ϲά-240.
E. M. 601 ,20: νέν ωται κατὰ κρᾶϲιν ἀπὸ τοῦ νενόηται ἢ ἀπὸ
τοῦ νόω· —τὸ δὲ νένοται ἢ κατὰ ϲυγκοπὴν τοῦ η ἀπὸ τοῦ νενόηται,
ὅθεν καὶ νενοέαται Ἰωνικῶϲ γίνεται, ἢ ἀπὸ τοῦ νένωται κατὰ ϲυϲτολὴν
ἢ καὶ νένοται ὡϲ πέποται. ἔϲτι γὰρ νῶ ῥῆμα τρίτηϲ ϲυζυγίαϲ
ὡϲ παρὰ Ϲοφοκλεῖ οἷον «Ἑλένηϲ γάμῳ νένωται (fr. 184 Nauck) καὶ
παρὰ Ἀνακρέοντι ἡ μετοχὴ «ὁ δ’ ὑψηλὰ νενωμένοϲ» (fr. 10 Bergke)
καὶ ὁ Ἄθλιοϲ ἐν τοῖϲ Ϲαμίων ὤροιϲ Ἀλλὰ λέξαϲθαι νένωται». καὶ
πάλιν ὡϲ χρυϲόονται χρυϲοῦνται οὕτω καὶ νόονται νοῦνται. Δημόκριτοϲ
θείῃ νοῦνται». καὶ νένοται ὡϲ πέποται. περὶ παθῶν.
239a.
St. B. 200, 5. Γέα πληϲίον Πετρῶν ἐν Ἀραβίᾳ. τὸ ἐθνικὸν Γcιοϲ
ἐν Πέτραιϲ δ’ ἐπιχωριάζειν κύριον ὄνομα τὸ Γέϲιοϲ. κατὰ ἀναλογίαν
δ’ ἔδει Γεάτηϲ ὡϲ Τεγεάτηϲ. ἔοικε δὲ Γεήϲιοϲ προυπάρχειν ὡϲ τὸ Ἰθακήϲιοϲ
καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν Γέϲιοϲ.
239b.
E. Or. 57, 29: ἐχθρόϲ. παρὰ τὸ ἔχθοϲ ἐχθηρόϲ καὶ ϲυγκοπῇ
ἐχθρόϲ ἢ ὡϲ κῦδοϲ κυδρόϲ. Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῇ ’ρθογραφίᾳ.
240a.
Choer. Dic. 775. τὸ τρέφοιν ὡϲ παρ’ Εὐριπίδῃ «ἄφρων ἆν
εἴην εἰ τρέφοιν τὰ τῶν πέλαϲ» (fr. 152 Dind.) τρεφοίην ὡϲ περιπατοίην
καὶ ἀπὸ τοῦ τρεφοίην κατὰ ϲυγκοπὴν τοῦ η γέγονε τρέφοιν.
240b.
Il. Pr. Γ 102: διακρινθεῖτε: οὕτωϲ προπεριϲπᾶται διακρινθεῖτε.
ἔϲτι γὰρ εὐκτικόν, κατὰ πάθοϲ γεγονὸϲ ἐκ τοῦ διακρινθείητε ὁμοίωϲ τῷ
«καὶ εἴ ποθεν ἄλλ’ ἐπιθεῖτε» (Οd. χ 62) ὧν πάλιν πρῶτα διακρινθείη-
λαρϲ νῆϲοϲ Αeβόηϲ cf. θergk fr. Aleman. 148, Lob. Parali. 94, Proli. 282
E. 1 329.ad fr. 240. In constituendo fragmento secutus sum Lobeckium in El. II 114
(cf. Technol. 20, EI.I 330). Caeterum vel sic incuria librarii adnotamentum valde
detruncatum est. In initio addi debuit post νενόηται. ἢ ἀπὸ τοῦ νόω et post
κατὰ ϲυϲτολήν· ἢ νένοται ὡϲ πέποτοι, quae verba, ut sententia probδa existeret
, adieci, in fne etiam repetens καὶ νένοται ὦϲ πέποτοι.ad fr. [239Α]. Dubitavi hunc articulum in ordinem recipere, quamquam explicandi
ratio Herodianum sapit. propter Lobeckii El. I 328 dubitationem.ad fr. |239b]. Inserui ἢ ante ὡϲ κῦδοϲ, quia haec Herodiani, qui fortasse
addiderat, ὅπερ καὶ ἄμεινον, sententia videtur esse. Ad eundem referendum est
etiam E. M. 39, 53: αἰϲχοϲ αἰϲχρόϲ ὡϲ κῦδοϲ κυδρόϲ, ψύχοϲ ψυχρόϲ. καὶ ἀπὸ
τοῦ θηλυκοῦ ϲάθη ϲαθρόϲ (?) καὶ λύπη λυπρόϲ. οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ αἰϲχηρόϲ ϲυγκέκοπται.
Hinc valde dubium fit, num ab Herodiano profectum sit E. Or. 58, 1
ἐλαφρόϲ. παρὰ τὸ κουφότατον ζῷον τὴν ἔλαφον· ἐλαφηρόϲ καὶ ϲυγκοπῇ ἐλαφρόϲ.ad fr. [240a]. Hoc in Rhematico locum habuit cf. Lob. El. 1 331 et I 140.ad fr. [240b]. Utrum synaeresin an syncopen Herodianus intellexerit , ex.
hoc loco non claret, sed quum Ϲhoer. Diet. 777, 22 ἐκ τοῦ δοίημεν γέγονε κατὰ
ϲυγκοπὴν τοῦ ῆ δοῖμεν doceat, sic etiam Herodianum sensisse opinor.241.
St. B. 295, 17: Zεφύριον: τὸ ἐθνοκὸν ζεφυριώτηϲ. — ἔϲτι καὶ
ἄκρα τῆϲ Αἰγύπτου, ἀφ’ ἧϲ Ἀφροδίτη καὶ Ἀρϲινόη ζεφυρῖτϲ ὡϲ Καλλίμαχοϲ.
τὸ οὖν ζεφυρίτηϲ ἀπὸ τοῦ ζεφυριώτηϲ ϲυγκοπῇ τοῦ ω
ὡϲ τὸ Θρονίτηϲ ἀπὸ τοῦ Θρονιώτηϲ.
242.
St. B. 458, 7: Μοψοπία: ὁ πολίτηϲ Μοψόπειοϲ διὰ διφθόγγου
καὶ διὰ τοῦ ι· καὶ Μοψοπιεύϲ. Ἡρακλείδηϲ δὲ ὁ Ποντικὸϲ ἐν α′ Λέϲχῃ
Μο ψοπίτηϲ φηϲί, καὶ ἔδει Μοψοπιώτηϲ· ἴϲωϲ δὲ καθ’ ῦφεϲιν τοῦ ω.
243.
St. Β. 323, 1: Ἰἄων: ἐκ τοῦ Ἰάων τὸ Ἰάν.