168b. Arcad. 45 1: τὰ εἰϲ ειοϲ ὑπερδιϲύλλαβα μὴ πλεοναζούϲηϲ τῆϲ ε διφθόγγου προπαροξύνεται Αἰάντειοϲ Ὁμήρειοϲ γαλήνειοϲ Ἰππάρχειοϲ· τὸ δὲ ἀδελφειόϲ ἀπὸ τοῦ ἀδελφόϲ πλεονάζει τὸ ει.

λαι δίφθογγον ὡϲ κτητικὸν αὐτὸ λαβών et in fine οὐκ ἔπαθε πλεοναϲμὸν ἀλλὰ διαίρεϲιν.ad fr. 167. Accentum γεμῶμεν γεμῆτε γεμῶϲι mutavi ef. Lob. El. I 426, ad Buttm. II 338, hem. 147.ad fr. 168. Sie scripsi pro ἀπωτέρω ἀπτέρω collato E. M. 183, 20 τὸ ἀψοφέωϲ ἀπὸ τοῦ ἄψοφοι ἀψόφων τὸ ἐπίρρημα ἀψόφωϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ε ἀψοφέωϲ· διαιρεῖϲθαι δὲ οὐκ ἔϲτιν. ὅμοιον δὲ τούτου καὶ τὸ ἀπτερέωϲ παρ’ Ἡϲιόδῳ ἀπὸ τοῦ πτερέωϲ τὸ ταχέωϲ —duce Lob. El. 1 419 coll. p. 38 et El. 11 98 not. 98. Ex eodem fonte manavit Ep. Hom. 374, 3 προφρονέωϲ. πρόφρων πρόφρονοϲ πρόφρονεϲ προφρόνων προφρόνωϲ, εἶτα ποιητικῶϲ προφρονέωϲ πλεοναϲμῷ τοῦ ὲ ὡϲ ἀψοφέωϲ. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἄψοφοι ἀψόφων ἀψόφωϲ καὶ ἀψοφέωϲ.ad fr. [167a]. cf. Lob. El.1 426.ad fr. [167 b]. cf. Lob. El. 11 225 et Pros. Cath. 469, 14.ad fr. [168a et b). cf. Lob. El. I 430. De ἀρειή ex E. M. 139, 24 comperinus Herodianum in Ϲatholica accentum abnormem dixisse, sed utrum cum

169. E.M. 659, 46: Πελοπηΐϲ. ὡϲ παρὰ τὴν Κέκροπι δοτικὴν γίνεται Κεκροπίϲ Αἰθίοπι Αἰθιοπίϲ, οὕτω Πέλοπι Πελοπίϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ Πελοπηΐϲ ὡϲ τὸ ποίμνιον ποιμνήϊον καὶ τάφοϲ τάφιοϲ καὶ ἐπιτάφιοϲ ταφήϊον « Λαέρτῃ ἥρωϊ ταφήϊον» (Od. β 99). περὶ παθῶν.

170. Ep. Hom. 255, 7: Καδμηΐδι γαίῃ (Hesiod. op. 161): ὥϲπερ παρὰ τὸ Δάρδανοϲ ἐκπίπτει πατρωνυμικὸν εἰϲ ιϲ Δαρδανίϲ καὶ παρὰ τὸ Πρίαμοϲ Πριαμίϲ, οὕτωϲ ἔδει καὶ παρὰ τὸ Κάδμοϲ Καδμίϲ. τὸ ἄρα Καδμηΐϲ ἐπλεόναϲε τὸ η. ὅτε οὖν φηϲιν ὁ Ἴβυκοϲ «παρελέξατο Καδμίδι κούρᾳ », τὸ ὀφειλόμενον ἀπέδωκεν.

171. St. B. 666, 14: Φίλυρεϲ ἔθνοϲ πρὸϲ τῷ Πόντῳ. τὸ θηλυκὸν Φιλυρίϲ καὶ Φιλυρηΐϲ πλεοναϲμῷ τοῦ η.

172. St. B. Βρύξ. τὸ θηλυκὸν Βρυγίϲ καὶ Βρυγηΐϲ ὡϲ Καδμηΐϲ.

173. Eustath. 468 extr: Ὅμηροϲ τὸν πολίτην πολιήτην φηϲίν, ὅπερ Ἰωνικὸν εἶναι δοκεῖ κατὰ τὸ Μαϲϲαλιήτϲ Ἀπολλωνιήτηϲ, οἰκιήτηϲ, ἅπερ κεῖνται παρὰ τῷ Ἡρωδιανῷ.

St. B. 43, 1: τὸ πολιήτηϲ πλεοναϲμὸν ἔχει τοῦ η ὡϲ τὸ μυθιήτηϲ, ὅπερ οὐδ’ ἐθνικόν, καὶ τὸ Ἰουλιήτηϲ ἀπὸ τοῦ Ἰουλίτηϲ. τὸ δὲ Βαργυλιήτηϲ καὶ Μαϲϲαλιήτηϲ τέτραπται.

174. E. M. 698, 2: πωγωνιήτηϲ. πώγων πώγωνοϲ πωγωνίτηϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ η πωγωνιήτηϲ ὡϲ πολιήτηϲ· ἤ παρὰ τὸ πωγωνία πωγωνιάτηϲ καὶ κατὰ τροπὴν πωγωνιήτηϲ. λέγουϲι δέ τινεϲ, ὅτι ἀπὸ τῶν εἰϲ ων ληγόντων οὐκ ἔχει γεγονέναι πωγωνία. Κράτηϲ δ’ οὖν ἐν

ad fr. 169. Verba extrema ὡϲ τὸ ποίμνιον κτλ. addidi ex Ep. Hom. 374, 9, E. M. 748, 38, quae de ταφήιον dicta eunt, separatim protulit. ad fr. *170. Hoc Herodianeum esse ex superiore fragmento consequitur et ex sermone cf. e. g. Mon. 7, 26 Ἀλκαῖοϲ δὲ καὶ ω ἀποφαίνεται τὸ ὄνομα ὠρανὸϲ λέγων —ὥϲτε τὸ ἐπιζητούμενον παρ’ αὐτῷ λελύϲθαι et 8, 24 μήποτε οὖν Δωριεῖϲ διὰ τοῦ α προφερόμενοι αὐτὸ (sc. ’Ἄρτεμιϲ) κατά τι κατορθοῦϲιν. Ἄρταμιϲ γὰρ λέγουϲιν ὡϲ τὸ δύναμιϲ καὶ Ϲεμίραμιϲ. 14, 21 ὁ μέντοι Ἀνακρέων καὶ χάρι τόειϲ εἶπεν ἀποδοὺϲ τὸ ἐντελὲϲ τῇ λέξει. — Quae St. B. fr. *171 et *172 praebet, Herodianea esse elucet, addere licet 320, 12 Θυνιάϲ νῆϲοϲ. λέγεται καὶ Θυν καὶ Θυνίϲ καὶ Θυνηΐϲ.ad fr. 173. Eustath. et St. B. ex eodem fonte hausisse clarum est, sed exhibui locos, sicut scripti sunt, quamquam utrumque adnotamentum connectere potui. Ἰουλιήτηϲ ὡϲ πολιήτηϲ commemorat St. B. etiam 335, 13 Ἰουλίϲ.ad fr *174. Hoe Herodiani esse fr. proximum docet, inserui verba, quae omissa esse intelectus probat: καὶ πλεονοϲμῷ τοῦ η— καὶ κατὰ τροπὴν πωγωνιήτηϲ, porro cum Meinekio fr. com. I 82 ed. min. pro Κράτηϲ γοῦν: δ’ οὖν.Eustath. 539,18 ex ἀρή cum pleonasmo diphthongi ει an cum E.M.l. c. ex ἄρέα ab Ἀρέωϲ genetivo propagato inserto ι ortum putaverit, nescimus.

Μετοίκοιϲ λειποπωγωνία ἔφη. δύναται οὖν, ὥϲπερ οἰκία οἰκιάτηϲ, οὕτω πωγωνία πωγωνιάτηϲ καὶ πωγωνιήτηϲ γενέϲθαι.

175. Ep. Hom. 298, 32. Nυϲήϊον. ἀμφίβολον· εἰ γὰρ παρὰ τὸ Nύϲιον, πλεοναϲμόϲ ἐϲτι τοῦ η εἰ δὲ παρὰ τὸ Νῦϲα, ὤφειλε μὲν εἶναι Nύϲειον, ἀλλ’ ὥϲπερ παρὰ τὸ ἄρειον ἀρήιον αὐξήϲει γέγονεν, οὕτω Νυϲήϊον, ὥϲτε δύναται διαίρεϲιϲ εἶναι καὶ ἐπέκταϲιϲ, ἀλλ’ οὐ πλεοναϲμόϲ. τὸ δὲ γαιήϊοϲ ἀπὸ τοῦ γαῖα γαίϊοϲ ἐν πλεοναϲμῷ καὶ τὸ κ πολεμήϊα» παρὰ τὸ πόλεμοϲ πολέμια. ὅταν οὖν εἴπῃ «πολεμήϊα τεύχεα» (H 193) πλεονάζει τὸ η.

176. Theogn. Cr. II 91,21 : κρήηνον τὸ ἐπιτέλεϲον· γέγονε δὲ παρὰ τὸ κραίνω· ὁ ἀόριϲτοϲ ἔκρανα· τὸ προϲτακτικὸν κρᾶνον καὶ Ἰωνικῶϲ τροπῇ τοῦ α εἰϲ η κρῆνον καὶ ἐν πλεοναϲμῷ τοῦ η κρήηνον. οὕτωϲ Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῷ περὶ παθῶν.