Τὸ ι κατ᾿  ἀρχὴν ἔχον τὴν δευτέραν ϲυλλαβὴν ἀρχομένην ἀπὸ τοῦ ν, μὴ κατὰ κλίϲιν ῥηματικήν, ἐκτείνεϲθαι θέλει, Ἰνώ, Ἴναχοϲ, ἰνίον. l. 1 pro ἄβιοϲ, quod ut compositum ab hoc loco alienum est, posuit Lehrsius. Ἄβοϲ. l. 2 δύο — εἰϲί ex reg. pros. adiecit Lehrsius. l. 10 verbis οὕτωϲ ἄρα — ἀϲκηθείϲ Lebrsius suspicatur Herodianum refutasse grammaticos. qui dupicem vocabuli significationem quantitate distingui vellent. — l. 13 ἄρβηλοϲ. ex B dedit Lehrs, D et Drac. ἄρβυλοϲ, A ἄρβυλα. — l. 14 Ἄργυννοϲ pro ἀργινόϲ. scripsit Lehrsius. — l. 20 ἰτάμων B, ἱτάμων A, ἰτάμον Par., ἰτάμον D, ἱππάλιον regg. Herm. (ap. Drac. deest). Lehrsius accentu mutato Ἰταμών servavit, quia facile e. g. gentis nomen fuisse potest ut Ναϲαμών, quamqnam facile erat Ἴτανον vel Ἰταμόϲ scribere. — l. 20 ἴτριον uncinis inclusit Lehrsius, quia ab Herodiano positum quiden erat, sed in exceptis, non ut nunc in iis, quae regulam faciunt. — l. 23 Ἰτωνία γοῦν λέγεται addidit L. ex Par. et Drac., idem in fine διὰ τὸ υ adiecit coll. p. 298, 21 (huius edititionis p. 18, 12). l. 26 ἴκριον uncinis inclusit Lehrsius ob eandem causam atque paullo ante ἴτριον. — l. 27 ἴϲτην recepit ex Drac. Lehrs, in A ἱϲτὰν καὶ ἱϲτίον, D ἵϲτανον καὶ ἱϲτίων, Par. ἴϲτανον καὶ ἱϲτίων, B ἵϲτανον ὅ ἐϲτι παρατατικὸϲ καὶ ἱϲτίων ὅ ἐϲτι γενικὴ πληθυντική, reg. Herm. ἴϲθανον καὶ τὸ ἱϲτίον, Drac. ἱϲτίον, ἵϲτην. l. 29 Lehrsius Ἰνώ recepit. ex Drac. et reg. Herm., codd. ἴνυα. ἀντιπίπτει τὸ ἵνα εἴτε ἐπίρρημα εἴη εἴτε ϲύνδεϲμοϲ. προϲέθηκα δὲ μὴ ἐν κλίϲει ῥηματικῇ διὰ τὸ ἴναι καὶ ἐξίναι ἀπαρέμφατα.