ἐπισσύτους βίου τύχας ὀνησίμουςγαίας ἐξαμβρῦσαιφαιδρὸν ἁλίου σέλας.
Ἀθηνᾶτάδʼ ἐγὼ προφρόνως τοῖσδε πολίταιςπράσσω, μεγάλας καὶ δυσαρέστουςδαίμονας αὐτοῦ κατανασσαμένη.πάντα γὰρ αὗται τὰ κατʼ ἀνθρώπουςἔλαχον διέπειν.ὁ δὲ μὴ κύρσας βαρεῶν τούτωνοὐκ οἶδεν ὅθεν πληγαὶ βιότου.τὰ γὰρ ἐκ προτέρων ἀπλακήματά νινπρὸς τάσδʼ ἀπάγει, σιγῶν δʼ ὄλεθροςκαὶ μέγα φωνοῦντʼἐχθραῖς ὀργαῖς ἀμαθύνει. Χορόςδενδροπήμων δὲ μὴ πνέοι βλάβα,τὰν ἐμὰν χάριν λέγω·φλογμός τʼ ὀμματοστερὴς φυτῶν, τὸμὴ περᾶν ὅρον τόπων,μηδʼ ἄκαρπος αἰανὴς ἐφερπέτω νόσος,μῆλά τʼ εὐθενοῦντα γᾶ