οἶ οἶ δᾶ, φεῦ.τίς μʼ ὑποδύεται, τίς ὀδύνα πλευράς ;θυμὸν ἄιε, μᾶτερΝύξ· ἀπὸ γάρ με τι-μᾶν δαναιᾶν θεῶνδυσπάλαμοι παρʼ οὐδὲν ἦραν δόλοι.Ἀθηνᾶὀργὰς ξυνοίσω σοι· γεραιτέρα γὰρ εἶ.καὶ τῷ μὲν εἶ σὺ κάρτʼ ἐμοῦ σοφωτέρα·φρονεῖν δὲ κἀμοὶ Ζεὺς ἔδωκεν οὐ κακῶς.ὑμεῖς δʼ ἐς ἀλλόφυλον ἐλθοῦσαι χθόναγῆς τῆσδʼ ἐρασθήσεσθε· προυννέπω τάδε.οὑπιρρέων γὰρ τιμιώτερος χρόνοςἔσται πολίταις τοῖσδε. καὶ σὺ τιμίανἕδραν ἔχουσα πρὸς δόμοις Ἐρεχθέωςτεύξῃ παρʼ ἀνδρῶν καὶ γυναικείων στόλων,ὅσων παρʼ ἄλλων οὔποτʼ ἂν σχέθοις βροτῶν.σὺ δʼ ἐν τόποισι τοῖς ἐμοῖσι μὴ βάλῃςμήθʼ αἱματηρὰς θηγάνας, σπλάγχνων βλάβαςνέων, ἀοίνοις ἐμμανεῖς θυμώμασιν,μήτʼ, ἐξελοῦσʼ ὡς καρδίαν ἀλεκτόρων,