δύσοισθʼ ἅπαθον.ἰὼ μεγάλα τοι κόραι δυστυχεῖςΝυκτὸς ἀτιμοπενθεῖς.Ἀθηνᾶοὐκ ἔστʼ ἄτιμοι, μηδʼ ὑπερθύμως ἄγανθεαὶ βροτῶν κτίσητε δύσκηλον χθόνα.κἀγὼ πέποιθα Ζηνί, καὶ τί δεῖ λέγειν;καὶ κλῇδας οἶδα δώματος μόνη θεῶν,ἐν ᾧ κεραυνός ἐστιν ἐσφραγισμένος·ἀλλʼ οὐδὲν αὐτοῦ δεῖ· σὺ δʼ εὐπιθὴς ἐμοὶγλώσσης ματαίας μὴ ʼκβάλῃς ἔπη χθονί,καρπὸν φέροντα πάντα μὴ πράσσειν καλῶςκοίμα κελαινοῦ κύματος πικρὸν μένοςὡς σεμνότιμος καὶ ξυνοικήτωρ ἐμοί·πολλῆς δὲ χώρας τῆσδʼ ἔτʼ ἀκροθίνιαθύη πρὸ παίδων καὶ γαμηλίου τέλουςἔχουσʼ ἐς αἰεὶ τόνδʼ ἐπαινέσεις λόγον.

Χορόςἐμὲ παθεῖν τάδε, φεῦ,ἐμὲ παλαιόφρονα κατά τε γᾶς οἰκεῖν,φεῦ, ἀτίετον μύσος.πνέω τοι μένος ἅπαντά τε κότον.