ὑμεῖς δὲ μὴ θυμοῦσθε μηδὲ τῇδε γῇβαρὺν κότον σκήψητε, μηδʼ ἀκαρπίαντεύξητʼ, ἀφεῖσαι δαιμόνων σταλάγματα,βρωτῆρας αἰχμὰς σπερμάτων ἀνημέρους.ἐγὼ γὰρ ὑμῖν πανδίκως ὑπίσχομαιἕδρας τε καὶ κευθμῶνας ἐνδίκου χθονὸςλιπαροθρόνοισιν ἡμένας ἐπʼ ἐσχάραιςἕξειν ὑπʼ ἀστῶν τῶνδε τιμαλφουμένας.

Χορόςἰὼ θεοὶ νεώτεροι, παλαιοὺς νόμουςκαθιππάσασθε κἀκ χερῶν εἵλεσθέ μου.ἐγὼ δʼ ἄτιμος ἁ τάλαινα βαρύκοτοςἐν γᾷ τᾷδε, φεῦ,ἰὸν ἰὸν ἀντιπενθῆμεθεῖσα καρδίας, σταλαγμὸν χθονὶἄφορον· ἐκ δὲ τοῦλειχὴν ἄφυλλος, ἄτεκνος,ἰὼ δίκα, πέδον ἐπισύμενοςβροτοφθόρους κηλῖδας ἐν χώρᾳ βαλεῖ.στενάζω· τί ῥέξω;γελῶμαι πολίταις·