καθιππάσασθε κἀκ χερῶν εἵλεσθέ μου.ἐγὼ δʼ ἄτιμος ἁ τάλαινα βαρύκοτοςἐν γᾷ τᾷδε, φεῦ,ἰὸν ἰὸν ἀντιπενθῆμεθεῖσα καρδίας, σταλαγμὸν χθονὶἄφορον· ἐκ δὲ τοῦλειχὴν ἄφυλλος, ἄτεκνος,ἰὼ δίκα, πέδον ἐπισύμενοςβροτοφθόρους κηλῖδας ἐν χώρᾳ βαλεῖ.στενάζω· τί ῥέξω;γελῶμαι πολίταις.δύσοισθʼ ἅπαθον.ἰὼ μεγάλα τοὶ κόραι δυστυχεῖςΝυκτὸς ἀτιμοπενθεῖς.Ἀθηνᾶἐμοὶ πίθεσθε μὴ βαρυστόνως φέρειν.οὐ γὰρ νενίκησθʼ, ἀλλʼ ἰσόψηφος δίκηἐξῆλθʼ ἀληθῶς, οὐκ ἀτιμίᾳ σέθεν·ἀλλʼ ἐκ Διὸς γὰρ λαμπρὰ μαρτύρια παρῆν,αὐτός θʼ ὁ χρήσας αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν,ὡς ταῦτʼ Ὀρέστην δρῶντα μὴ βλάβας ἔχειν.