ἕκατι, καὶ τοῦ πάντα κραίνοντος τρίτουσωτῆρος, ὃς πατρῷον αἰδεσθεὶς μόρονσῴζει με, μητρὸς τάσδε συνδίκους ὁρῶν.ἐγὼ δὲ χώρᾳ τῇδε καὶ τῷ σῷ στρατῷτὸ λοιπὸν εἰς ἅπαντα πλειστήρη χρόνονὁρκωμοτήσας νῦν ἄπειμι πρὸς δόμους,μήτοι τινʼ ἄνδρα δεῦρο πρυμνήτην χθονὸςἐλθόντʼ ἐποίσειν εὖ κεκασμένον δόρυ.αὐτοὶ γὰρ ἡμεῖς ὄντες ἐν τάφοις τότετοῖς τἀμὰ παρβαίνουσι νῦν ὁρκώματαἀμηχάνοισι πράξομεν δυσπραξίαις,ὁδοὺς ἀθύμους καὶ παρόρνιθας πόρουςτιθέντες, ὡς αὐτοῖσι μεταμέλῃ πόνος·ὀρθουμένων δέ, καὶ πόλιν τὴν Παλλάδοςτιμῶσιν αἰεὶ τήνδε συμμάχῳ δορί,αὐτοῖσιν ἡμεῖς ἐσμεν εὐμενέστεροι.καὶ χαῖρε, καὶ σὺ καὶ πολισσοῦχος λεώς·πάλαισμʼ ἄφυκτον τοῖς ἐναντίοις ἔχοις,σωτήριόν τε καὶ δορὸς νικηφόρον.

Χορόςἰὼ θεοὶ νεώτεροι, παλαιοὺς νόμους