τίς γὰρ δεδοικὼς μηδὲν ἔνδικος βροτῶν;τοιόνδε τοι ταρβοῦντες ἐνδίκως σέβαςἔρυμά τε χώρας καὶ πόλεως σωτήριονἔχοιτʼ ἄν, οἷον οὔτις ἀνθρώπων ἔχει,οὔτʼ ἐν Σκύθῃσιν οὔτε Πέλοπος ἐν τόποις.κερδῶν ἄθικτον τοῦτο βουλευτήριον,αἰδοῖον, ὀξύθυμον, εὑδόντων ὕπερἐγρηγορὸς φρούρημα γῆς καθίσταμαι.ταύτην μὲν ἐξέτεινʼ ἐμοῖς παραίνεσινἀστοῖσιν εἰς τὸ λοιπόν· ὀρθοῦσθαι δὲ χρὴκαὶ ψῆφον αἴρειν καὶ διαγνῶναι δίκηναἰδουμένους τὸν ὅρκον. εἴρηται λόγος.Χορόςκαὶ μὴν βαρεῖαν τήνδʼ ὁμιλίαν χθονὸςξύμβουλός εἰμι μηδαμῶς ἀτιμάσαι.Ἀπόλλωνκἄγωγε χρησμοὺς τοὺς ἐμούς τε καὶ Διὸςταρβεῖν κελεύω μηδʼ ἀκαρπώτους κτίσαι.Χορόςἀλλʼ αἱματηρὰ πράγματʼ οὐ λαχὼν σέβεις,μαντεῖα δʼ οὐκέθʼ ἁγνὰ μαντεύσῃ νέμων.Ἀπόλλωνἦ καὶ πατήρ τι σφάλλεται βουλευμάτωνπρωτοκτόνοισι προστροπαῖς Ἰξίονος;