αὐτῷ μελέσθω Λοξίᾳ μεγασθενεῖ.ἰατρόμαντις δʼ ἐστὶ καὶ τερασκόποςκαὶ τοῖσιν ἄλλοις δωμάτων καθάρσιος.Ἀπόλλωνοὔτοι προδώσω· διὰ τέλους δέ σοι φύλαξἐγγὺς παρεστὼς καὶ πρόσω δʼ ἀποστατῶνἐχθροῖσι τοῖς σοῖς οὐ γενήσομαι πέπων.καὶ νῦν ἁλούσας τάσδε τὰς μάργους ὁρᾷς·ὕπνῳ πεσοῦσαι δʼ αἱ κατάπτυστοι κόραι,γραῖαι παλαιαὶ παῖδες, αἷς οὐ μείγνυταιθεῶν τις οὐδʼ ἄνθρωπος οὐδὲ θήρ ποτε.κακῶν δʼ ἕκατι κἀγένοντʼ, ἐπεὶ κακὸνσκότον νέμονται Τάρταρόν θʼ ὑπὸ χθονός,μισήματʼ ἀνδρῶν καὶ θεῶν Ὀλυμπίων.ὅμως δὲ φεῦγε μηδὲ μαλθακὸς γένῃ.ἐλῶσι γάρ σε καὶ διʼ ἠπείρου μακρᾶςβιβῶντʼ ἀνʼ αἰεὶ τὴν πλανοστιβῆ χθόναὑπέρ τε πόντον καὶ περιρρύτας πόλεις.καὶ μὴ πρόκαμνε τόνδε βουκολούμενοςπόνον· μολὼν δὲ Παλλάδος ποτὶ πτόλινἵζου παλαιὸν ἄγκαθεν λαβὼν βρέτας.