εἰς οἶκον· ἀλλά νιν κελαινόφρων ἐμὴμήτηρ κατέκτα, ποικίλοις ἀγρεύμασινκρύψασʼ, ἃ λουτρῶν ἐξεμαρτύρει φόνον.κἀγὼ κατελθών, τὸν πρὸ τοῦ φεύγων χρόνον,ἔκτεινα τὴν τεκοῦσαν, οὐκ ἀρνήσομαι,ἀντικτόνοις ποιναῖσι φιλτάτου πατρός.καὶ τῶνδε κοινῇ Λοξίας ἐπαίτιος,ἄλγη προφωνῶν ἀντίκεντρα καρδίᾳ,εἰ μή τι τῶνδʼ ἔρξαιμι τοὺς ἐπαιτίους.σὺ δʼ εἰ δικαίως εἴτε μὴ κρῖνον δίκην·πράξας γὰρ ἐν σοὶ πανταχῇ τάδʼ αἰνέσω.Ἀθηνᾶτὸ πρᾶγμα μεῖζον, εἴ τις οἴεται τόδεβροτὸς δικάζειν· οὐδὲ μὴν ἐμοὶ θέμιςφόνου διαιρεῖν ὀξυμηνίτου δίκας·ἄλλως τε καὶ σὺ μὲν κατηρτυκὼς ἐμοῖςἱκέτης προσῆλθες καθαρὸς ἀβλαβὴς δόμοις·οὕτως δʼ ἄμομφον ὄντα σʼ αἰδοῦμαι πόλει.αὗται δʼ ἔχουσι μοῖραν οὐκ εὐπέμπελον,καὶ μὴ τυχοῦσαι πράγματος νικηφόρου,χώρᾳ μεταῦθις ἰὸς ἐκ φρονημάτων