τάδε τοι χώρᾳ τἠμῇ προφρόνωςἐπικραινομένωνγάνυμαι: στέργω δ᾽ ὄμματα Πειθοῦς,ὅτι μοι γλῶσσαν καὶ στόμ᾽ ἐπωπᾷπρὸς τάσδ᾽ ἀγρίως ἀπανηναμένας:ἀλλ᾽ ἐκράτησε Ζεὺς ἀγοραῖος:νικᾷ δ᾽ ἀγαθῶνἔρις ἡμετέρα διὰ παντός.
Χορόςτὰν δ᾽ ἄπληστον κακῶνμήποτ᾽ ἐν πόλει στάσιντᾷδ᾽ ἐπεύχομαι βρέμειν.μηδὲ πιοῦσα κόνιςμέλαν αἷμα πολιτᾶν