οἰοῖ δᾶ, φεῦ.τίς μ᾽ ὑποδύεται, τίς ὀδύνα πλευράς;cf. ad 842θυμὸν ἄιε, μᾶτερΝύξ: ἀπὸ γάρ με τι-μᾶν δαναιᾶνδαναιᾶν L. Dindorf: δαμίαν M θεῶνδυσπάλαμοι παρ᾽ οὐδὲν ἦραν δόλοι.δόλοι A: δόλω (οι supra scr. m) MἈθηνᾶοὔτοι καμοῦμαί σοι λέγουσα τἀγαθά,ὡς μήποτ᾽ εἴπῃς πρὸς νεωτέρας ἐμοῦθεὸς παλαιὰ καὶ πολισσούχων βροτῶνἄτιμος ἔρρειν τοῦδ᾽ ἀπόξενος πέδου.ἀλλ᾽ εἰ μὲν ἁγνόν ἐστί σοι Πειθοῦς σέβας,γλώσσης ἐμῆς μείλιγμα καὶ θελκτήριον,σὺ δ᾽ οὖν μένοις ἄν: εἰ δὲ μὴ θέλειςθέλης (ει supra scr.) M μένειν,