ἦ δὴ κλύων ἐκεῖνος εὐφρανεῖ νόον,εὖτʼ ἂν πύθηται μῦθον. ὦ τάλαινʼ ἐγώ·ὥς μοι τὰ μὲν παλαιὰ συγκεκραμέναἄλγη δύσοιστα τοῖσδʼ ἐν Ἀτρέως δόμοιςτυχόντʼ ἐμὴν ἤλγυνεν ἐν στέρνοις φρένα.ἀλλʼ οὔτι πω τοιόνδε πῆμʼ ἀνεσχόμην·τὰ μὲν γὰρ ἄλλα τλημόνως ἤντλουν κακά·φίλον δʼ Ὀρέστην, τῆς ἐμῆς ψυχῆς τριβήν,ὃν ἐξέθρεψα μητρόθεν δεδεγμένη,—κἀκʼ νυκτιπλάγκτων ὀρθίων κελευμάτωνκαὶ πολλὰ καὶ μοχθήρʼ ἀνωφέλητʼ ἐμοὶτλάσῃ·—τὸ μὴ φρονοῦν γὰρ ὡσπερεὶ βοτὸντρέφειν ἀνάγκη, πῶς γὰρ οὔ; τρόπῳ φρενός·οὐ γάρ τι φωνεῖ παῖς ἔτʼ ὢν ἐν σπαργάνοις,εἰ λιμός, ἢ δίψη τις, ἢ λιψουρίαἔχει· νέα δὲ νηδὺς αὐτάρκης τέκνων.τούτων πρόμαντις οὖσα, πολλὰ δʼ, οἴομαι,ψευσθεῖσα παιδὸς σπαργάνων φαιδρύντρια,