νῦν γὰρ λέβητος χαλκέου πλευρώματασποδὸν κέκευθεν ἀνδρὸς εὖ κεκλαυμένου.τοσαῦτʼ ἀκούσας εἶπον. εἰ δὲ τυγχάνωτοῖς κυρίοισι καὶ προσήκουσιν λέγωνοὐκ οἶδα, τὸν τεκόντα δʼ εἰκὸς εἰδέναι.Κλυταιμνήστραοἲ ʼγώ, κατʼ ἄκρας εἶπας ὡς πορθούμεθα.ὦ δυσπάλαιστε τῶνδε δωμάτων Ἀρά,ὡς πόλλʼ ἐπωπᾷς, κἀκποδὼν εὖ κείμενατόξοις πρόσωθεν εὐσκόποις χειρουμένη,φίλων ἀποψιλοῖς με τὴν παναθλίαν.καὶ νῦν Ὀρέστης—ἦν γὰρ εὐβούλως ἔχων,ἔξω κομίζων ὀλεθρίου πηλοῦ πόδα,—νῦν δʼ ἥπερ ἐν δόμοισι βακχείας καλῆςἰατρὸς ἐλπὶς ἦν, προδοῦσαν ἔγγραφε.Ὀρέστηςἐγὼ μὲν οὖν ξένοισιν ὧδʼ εὐδαίμοσινκεδνῶν ἕκατι πραγμάτων ἂν ἤθελονγνωστὸς γενέσθαι καὶ ξενωθῆναι· τί γὰρξένου ξένοισίν ἐστιν εὐμενέστερον;πρὸς δυσσεβείας δʼ ἦν ἐμοὶ τόδʼ ἐν φρεσίν,τοιόνδε πρᾶγμα μὴ καρανῶσαι φίλοις,