ἐξιστορήσας καὶ σαφηνίσας ὁδόν,Στροφίος ὁ Φωκεύς· πεύθομαι γὰρ ἐν λόγῳἐπείπερ ἄλλως, ὦ ξένʼ, εἰς Ἄργος κίεις,πρὸς τοὺς τεκόντας πανδίκως μεμνημένοςτεθνεῶτʼ Ὀρέστην εἰπέ, μηδαμῶς λάθῃ.εἴτʼ οὖν κομίζειν δόξα νικήσει φίλων,εἴτʼ οὖν μέτοικον, εἰς τὸ πᾶν ἀεὶ ξένον,θάπτειν, ἐφετμὰς τάσδε πόρθμευσον πάλιν.νῦν γὰρ λέβητος χαλκέου πλευρώματασποδὸν κέκευθεν ἀνδρὸς εὖ κεκλαυμένου.τοσαῦτʼ ἀκούσας εἶπον. εἰ δὲ τυγχάνωτοῖς κυρίοισι καὶ προσήκουσιν λέγωνοὐκ οἶδα, τὸν τεκόντα δʼ εἰκὸς εἰδέναι.Κλυταιμνήστραοἲ ʼγώ, κατʼ ἄκρας εἶπας ὡς πορθούμεθα.ὦ δυσπάλαιστε τῶνδε δωμάτων Ἀρά,ὡς πόλλʼ ἐπωπᾷς, κἀκποδὼν εὖ κείμενα