χρόνῳ κλυτὰ βυσσόφρων Ἐρινύς.
Ὀρέστηςπαῖ παῖ, θύρας ἄκουσον ἑρκείας κτύπον.τίς ἔνδον, ὦ παῖ, παῖ, μάλʼ αὖθις, ἐν δόμοις;τρίτον τόδʼ ἐκπέραμα δωμάτων καλῶ,εἴπερ φιλόξενʼ ἐστὶν Αἰγίσθου διαί.Οἰκέτηςεἶεν, ἀκούω· ποδαπὸς ὁ ξένος; πόθεν;Ὀρέστηςἄγγελλε τοῖσι κυρίοισι δωμάτων,πρὸς οὕσπερ ἥκω καὶ φέρω καινοὺς λόγους.τάχυνε δʼ, ὡς καὶ νυκτὸς ἅρμʼ ἐπείγεταισκοτεινόν, ὥρα δʼ ἐμπόρους καθιέναιἄγκυραν ἐν δόμοισι πανδόκοις ξένων.ἐξελθέτω τις δωμάτων τελεσφόροςγυνὴ τόπαρχος, ἄνδρα δʼ εὐπρεπέστερον·αἰδὼς γὰρ ἐν λεχθεῖσιν οὐκ ἐπαργέμουςλόγους τίθησιν· εἶπε θαρσήσας ἀνὴρπρὸς ἄνδρα κἀσήμηνεν ἐμφανὲς τέκμαρ.Κλυταιμνήστραξένοι, λέγοιτʼ ἂν εἴ τι δεῖ· πάρεστι γὰρὁποῖά περ δόμοισι τοῖσδʼ ἐπεικότα,