Πυλάδῃ, ξένος τε καὶ δορύξενος δόμων.ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν Παρνησσίδα,γλώσσης ἀυτὴν Φωκίδος μιμουμένω.καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾷ φρενὶδέξαιτʼ, ἐπειδὴ δαιμονᾷ δόμος κακοῖς·μενοῦμεν οὕτως ὥστʼ ἐπεικάζειν τινὰδόμους παραστείχοντα καὶ τάδʼ ἐννέπειν·τί δὴ πύλαισι τὸν ἱκέτην ἀπείργεταιΑἴγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών;εἰ δʼ οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶνκἀκεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρός,ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμαἀρεῖ, σάφʼ ἴσθι, καὶ κατʼ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ,πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν ποδαπὸς ὁ ξένος; νεκρὸνθήσω, ποδώκει περιβαλὼν χαλκεύματι.φόνου δʼ Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένηἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν.νῦν οὖν σὺ μὲν φύλασσε τἀν οἴκῳ καλῶς,ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνῃ τάδε·ὑμῖν δʼ ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν,