ἐκ προστροπαίων ἐν γένει πεπτωκότων,καὶ λύσσα καὶ μάταιος ἐκ νυκτῶν φόβοςὁρῶντα λαμπρὸν ἐν σκότῳ νωμῶντʼ ὀφρὺνκινεῖ, ταράσσει, καὶ διώκεσθαι πόλεωςχαλκηλάτῳ πλάστιγγι λυμανθὲν δέμας.καὶ τοῖς τοιούτοις οὔτε κρατῆρος μέροςεἶναι μετασχεῖν, οὐ φιλοσπόνδου λιβός,βωμῶν τʼ ἀπείργειν οὐχ ὁρωμένην πατρὸςμῆνιν· δέχεσθαι δʼ οὔτε συλλύειν τινά.πάντων δʼ ἄτιμον κἄφιλον θνῄσκειν χρόνῳκακῶς ταριχευθέντα παμφθάρτῳ μόρῳ.τοιοῖσδε χρησμοῖς ἆρα χρὴ πεποιθέναι;κεἰ μὴ πέποιθα, τοὔργον ἔστʼ ἐργαστέον.πολλοὶ γὰρ εἰς ἓν συμπίτνουσιν ἵμεροι,θεοῦ τʼ ἐφετμαὶ καὶ πατρὸς πένθος μέγα,καὶ πρὸς πιέζει χρημάτων ἀχηνία,τὸ μὴ πολίτας εὐκλεεστάτους βροτῶν,Τροίας ἀναστατῆρας εὐδόξῳ φρενί,