σαρκῶν ἐπαμβατῆρας ἀγρίαις γνάθοιςλειχῆνας ἐξέσθοντας ἀρχαίαν φύσιν·λευκὰς δὲ κόρσας τῇδʼ ἐπαντέλλειν νόσῳ·ἄλλας τʼ ἐφώνει προσβολάς Ἐρινύωνἐκ τῶν πατρῴων αἱμάτων τελουμένας·τὸ γὰρ σκοτεινὸν τῶν ἐνερτέρων βέλοςἐκ προστροπαίων ἐν γένει πεπτωκότων,καὶ λύσσα καὶ μάταιος ἐκ νυκτῶν φόβοςὁρῶντα λαμπρὸν ἐν σκότῳ νωμῶντʼ ὀφρὺνκινεῖ, ταράσσει, καὶ διώκεσθαι πόλεωςχαλκηλάτῳ πλάστιγγι λυμανθὲν δέμας.καὶ τοῖς τοιούτοις οὔτε κρατῆρος μέροςεἶναι μετασχεῖν, οὐ φιλοσπόνδου λιβός,βωμῶν τʼ ἀπείργειν οὐχ ὁρωμένην πατρὸςμῆνιν· δέχεσθαι δʼ οὔτε συλλύειν τινά.πάντων δʼ ἄτιμον κἄφιλον θνῄσκειν χρόνῳκακῶς ταριχευθέντα παμφθάρτῳ μόρῳ.τοιοῖσδε χρησμοῖς ἆρα χρὴ πεποιθέναι;κεἰ μὴ πέποιθα, τοὔργον ἔστʼ ἐργαστέον.πολλοὶ γὰρ εἰς ἓν συμπίτνουσιν ἵμεροι,