νῆστις πιέζει λιμός· οὐ γὰρ ἐντελεῖςθήραν πατρῴαν προσφέρειν σκηνήμασιν.οὕτω δὲ κἀμὲ τήνδε τʼ, Ἠλέκτραν λέγω,ἰδεῖν πάρεστί σοι, πατροστερῆ γόνον,ἄμφω φυγὴν ἔχοντε τὴν αὐτὴν δόμων.καὶ τοῦ θυτῆρος καί σε τιμῶντος μέγαπατρὸς νεοσσοὺς τούσδʼ ἀποφθείρας πόθενἕξεις ὁμοίας χειρὸς εὔθοινον γέρας;οὔτʼ αἰετοῦ γένεθλʼ ἀποφθείρας, πάλινπέμπειν ἔχοις ἂν σήματʼ εὐπιθῆ βροτοῖς·οὔτʼ ἀρχικός σοι πᾶς ὅδʼ αὐανθεὶς πυθμὴνβωμοῖς ἀρήξει βουθύτοις ἐν ἤμασιν.κόμιζʼ, ἀπὸ σμικροῦ δʼ ἂν ἄρειας μέγανδόμον, δοκοῦντα κάρτα νῦν πεπτωκέναι.Χορόςὦ παῖδες, ὦ σωτῆρες ἑστίας πατρός,σιγᾶθʼ, ὅπως μὴ πεύσεταί τις, ὦ τέκνα,γλώσσης χάριν δὲ πάντʼ ἀπαγγείλῃ τάδεπρὸς τοὺς κρατοῦντας· οὓς ἴδοιμʼ ἐγώ ποτε