ἅπλῶς τι φράζουσʼ, ὅστις ἀνταποκτενεῖ.Ἠλέκτρακαὶ ταῦτά μοὐστὶν εὐσεβῆ θεῶν πάρα;Χορόςπῶς δʼ οὐ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμείβεσθαι κακοῖς;Ἠλέκτρακῆρυξ μέγιστε τῶν ἄνω τε καὶ κάτω,ἄρηξον, Ἑρμῆ χθόνιε, κηρύξας ἐμοὶτοὺς γῆς ἔνερθε δαίμονας κλύειν ἐμὰςεὐχάς, πατρῴων δωμάτων ἐπισκόπους,καὶ Γαῖαν αὐτήν, ἣ τὰ πάντα τίκτεται,θρέψασά τʼ αὖθις τῶνδε κῦμα λαμβάνει·κἀγὼ χέουσα τάσδε χέρνιβας βροτοῖςλέγω καλοῦσα πατέρʼ, ἐποίκτιρόν τʼ ἐμὲφίλον τʼ Ὀρέστην· πῶς ἀνάξομεν δόμοις;πεπραμένοι γὰρ νῦν γέ πως ἀλώμεθαπρὸς τῆς τεκούσης, ἄνδρα δʼ ἀντηλλάξατοΑἴγισθον, ὅσπερ σοῦ φόνου μεταίτιος.κἀγὼ μὲν ἀντίδουλος· ἐκ δὲ χρημάτωνφεύγων Ὀρέστης ἐστίν, οἱ δʼ ὑπερκόπωςἐν τοῖσι σοῖς πόνοισι χλίουσιν μέγα.ἐλθεῖν δʼ Ὀρέστην δεῦρο σὺν τύχῃ τινὶκατεύχομαί σοι, καὶ σὺ κλῦθί μου, πάτερ·