φρένες δύσαρκτοι· πρὸς δὲ καρδίᾳ φόβοςᾄδειν ἕτοιμος ἠδʼ ὑπορχεῖσθαι κότῳ.ἕως δʼ ἔτʼ ἔμφρων εἰμί, κηρύσσω φίλοιςκτανεῖν τέ φημι μητέρʼ οὐκ ἄνευ δίκης,πατροκτόνον μίασμα καὶ θεῶν στύγος.καὶ φίλτρα τόλμης τῆσδε πλειστηρίζομαιτὸν πυθόμαντιν Λοξίαν, χρήσαντʼ ἐμοὶπράξαντι μὲν ταῦτʼ ἐκτὸς αἰτίας κακῆςεἶναι, παρέντα δʼ—οὐκ ἐρῶ τὴν ζημίαν·τόξῳ γὰρ οὔτις πημάτων ἐφίξεται.καὶ νῦν ὁρᾶτέ μʼ, ὡς παρεσκευασμένοςξὺν τῷδε θαλλῷ καὶ στέφει προσίξομαιμεσόμφαλόν θʼ ἵδρυμα, Λοξίου πέδον,πυρός τε φέγγος ἄφθιτον κεκλημένον,φεύγων τόδʼ αἷμα κοινόν· οὐδʼ ἐφʼ ἑστίανἄλλην τραπέσθαι Λοξίας ἐφίετο.καὶ μαρτυρεῖν μὲν ὡς ἐπορσύνθη κακὰτάδʼ ἐν χρόνῳ μοι πάντας Ἀργείους λέγω·