οἶκος δʼ ὑπάρχει τῶνδε σὺν θεοῖς ἅλιςἔχειν· πένεσθαι δʼ οὐκ ἐπίσταται δόμος.πολλῶν πατησμὸν δʼ εἱμάτων ἂν ηὐξάμην,δόμοισι προυνεχθέντος ἐν χρηστηρίοις,ψυχῆς κόμιστρα τῆσδε μηχανωμένῃ.ῥίζης γὰρ οὔσης φυλλὰς ἵκετʼ ἐς δόμους,σκιὰν ὑπερτείνασα σειρίου κυνός.καὶ σοῦ μολόντος δωματῖτιν ἑστίαν,θάλπος μὲν ἐν χειμῶνι σημαίνεις μολόν·ὅταν δὲ τεύχῃ Ζεὺς ἀπʼ ὄμφακος πικρᾶςοἶνον, τότʼ ἤδη ψῦχος ἐν δόμοις πέλει,ἀνδρὸς τελείου δῶμʼ ἐπιστρωφωμένου.Ζεῦ, Ζεῦ τέλειε, τὰς ἐμὰς εὐχὰς τέλει·μέλοι δέ τοι σοὶ τῶν περ ἂν μέλλῃς τελεῖν.

Χορόςτίπτε μοι τόδʼ ἐμπέδωςδεῖμα προστατήριονκαρδίας τερασκόπου ποτᾶται,μαντιπολεῖ δʼ ἀκέλευστος ἄμισθος ἀοιδά,οὐδʼ ἀποπτύσαι δίκανδυσκρίτων ὀνειράτων