τοῖς δʼ ὀλβίοις γε καὶ τὸ νικᾶσθαι πρέπει.Ἀγαμέμνωνἦ καὶ σὺ νίκην τήνδε δήριος τίεις;Κλυταιμήστραπιθοῦ· κράτος μέντοι πάρες γʼ ἑκὼν ἐμοί.Ἀγαμέμνωνἀλλʼ εἰ δοκεῖ σοι ταῦθʼ, ὑπαί τις ἀρβύλαςλύοι τάχος, πρόδουλον ἔμβασιν ποδός.καὶ τοῖσδέ μʼ ἐμβαίνονθʼ ἁλουργέσιν θεῶνμή τις πρόσωθεν ὄμματος βάλοι φθόνος.πολλὴ γὰρ αἰδὼς δωματοφθορεῖν ποσὶνφθείροντα πλοῦτον ἀργυρωνήτους θʼ ὑφάς.τούτων μὲν οὕτω· τὴν ξένην δὲ πρευμενῶςτήνδʼ ἐσκόμιζε· τὸν κρατοῦντα μαλθακῶςθεὸς πρόσωθεν εὐμενῶς προσδέρκεται.ἑκὼν γὰρ οὐδεὶς δουλίῳ χρῆται ζυγῷ.αὕτη δὲ πολλῶν χρημάτων ἐξαίρετονἄνθος, στρατοῦ δώρημʼ, ἐμοὶ ξυνέσπετο.ἐπεὶ δʼ ἀκούειν σοῦ κατέστραμμαι τάδε,εἶμʼ ἐς δόμων μέλαθρα πορφύρας πατῶν.Κλυταιμήστραἔστιν θάλασσα, τίς δέ νιν κατασβέσει;τρέφουσα πολλῆς πορφύρας ἰσάργυρονκηκῖδα παγκαίνιστον, εἱμάτων βαφάς.