λέγοιμʼ ἂν ἄνδρα τόνδε τῶν σταθμῶν κύνα,σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς στέγηςστῦλον ποδήρη, μονογενὲς τέκνον πατρί,καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρʼ ἐλπίδα,κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος,ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος·τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν.τοιοῖσδέ τοί νιν ἀξιῶ προσφθέγμασιν.φθόνος δʼ ἀπέστω· πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακὰ