Στρόφιος ὁ Φωκεύς, ἀμφίλεκτα πήματαἐμοὶ προφωνῶν, τόν θʼ ὑπʼ Ἰλίῳ σέθενκίνδυνον, εἴ τε δημόθρους ἀναρχίαβουλὴν καταρρίψειεν, ὥστε σύγγονονβροτοῖσι τὸν πεσόντα λακτίσαι πλέον.τοιάδε μέντοι σκῆψις οὐ δόλον φέρει.Κλυταιμήστραἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσσυτοιπηγαὶ κατεσβήκασιν, οὐδʼ ἔνι σταγών.ἐν ὀψικοίτοις δʼ ὄμμασιν βλάβας ἔχωτὰς ἀμφί σοι κλαίουσα λαμπτηρουχίαςἀτημελήτους αἰέν. ἐν δʼ ὀνείρασινλεπταῖς ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμηνῥιπαῖσι θωύσσοντος, ἀμφί σοι πάθηὁρῶσα πλείω τοῦ ξυνεύδοντος χρόνου.νῦν ταῦτα πάντα τλᾶσʼ ἀπενθήτῳ φρενὶλέγοιμʼ ἂν ἄνδρα τόνδε τῶν σταθμῶν κύνα,σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς στέγηςστῦλον ποδήρη, μονογενὲς τέκνον πατρί,καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρʼ ἐλπίδα,κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος,