φίλον τὸν εὐτυχοῦντʼ ἄνευ φθόνου σέβειν.δύσφρων γὰρ ἰὸς καρδίαν προσήμενοςἄχθος διπλοίζει τῷ πεπαμένῳ νόσον,τοῖς τʼ αὐτὸς αὑτοῦ πήμασιν βαρύνεταικαὶ τὸν θυραῖον ὄλβον εἰσορῶν στένει.εἰδὼς λέγοιμʼ ἄν, εὖ γὰρ ἐξεπίσταμαιὁμιλίας κάτοπτρον, εἴδωλον σκιᾶςδοκοῦντας εἶναι κάρτα πρευμενεῖς ἐμοί.μόνος δʼ Ὀδυσσεύς, ὅσπερ οὐχ ἑκὼν ἔπλει,