τούτων θεοῖσι χρὴ πολύμνηστον χάριντίνειν, ἐπείπερ καὶ πάγας ὑπερκότουςἐφραξάμεσθα καὶ γυναικὸς οὕνεκαπόλιν διημάθυνεν Ἀργεῖον δάκος,ἵππου νεοσσός, ἀσπιδηφόρος λεώς,πήδημʼ ὀρούσας ἀμφὶ Πλειάδων δύσιν·ὑπερθορὼν δὲ πύργον ὠμηστὴς λέωνἄδην ἔλειξεν αἵματος τυραννικοῦ.θεοῖς μὲν ἐξέτεινα φροίμιον τόδε·τὰ δʼ ἐς τὸ σὸν φρόνημα, μέμνημαι κλύων,καὶ φημὶ ταὐτὰ καὶ συνήγορόν μʼ ἔχεις.παύροις γὰρ ἀνδρῶν ἐστι συγγενὲς τόδε,φίλον τὸν εὐτυχοῦντʼ ἄνευ φθόνου σέβειν.δύσφρων γὰρ ἰὸς καρδίαν προσήμενοςἄχθος διπλοίζει τῷ πεπαμένῳ νόσον,τοῖς τʼ αὐτὸς αὑτοῦ πήμασιν βαρύνεταικαὶ τὸν θυραῖον ὄλβον εἰσορῶν στένει.εἰδὼς λέγοιμʼ ἄν, εὖ γὰρ ἐξεπίσταμαιὁμιλίας κάτοπτρον, εἴδωλον σκιᾶςδοκοῦντας εἶναι κάρτα πρευμενεῖς ἐμοί.