τὰ δοκοῦντʼ εὔφρονος ἐκ διανοίαςὑδαρεῖ σαίνειν φιλότητι.σὺ δέ μοι τότε μὲν στέλλων στρατιὰνἙλένης ἕνεκʼ, οὐ γάρ σʼ ἐπικεύσω,κάρτʼ ἀπομούσως ἦσθα γεγραμμένος,οὐδʼ εὖ πραπίδων οἴακα νέμωνθράσος ἐκ θυσιῶνἀνδράσι θνῄσκουσι κομίζων.νῦν δʼ οὐκ ἀπʼ ἄκρας φρενὸς οὐδʼ ἀφίλως