του παράσημον αἴνῳ·πᾶν δʼ ἐπὶ τέρμα νωμᾷ.

Χορόςἄγε δή, βασιλεῦ, Τροίας πτολίπορθʼ,Ἀτρέως γένεθλον,πῶς σε προσείπω; πῶς σε σεβίζωμήθʼ ὑπεράρας μήθʼ ὑποκάμψαςκαιρὸν χάριτος;πολλοὶ δὲ βροτῶν τὸ δοκεῖν εἶναιπροτίουσι δίκην παραβάντες.τῷ δυσπραγοῦντι δʼ ἐπιστενάχεινπᾶς τις ἕτοιμος· δῆγμα δὲ λύπηςοὐδὲν ἐφʼ ἧπαρ προσικνεῖται·καὶ ξυγχαίρουσιν ὁμοιοπρεπεῖςἀγέλαστα πρόσωπα βιαζόμενοι.ὅστις δʼ ἀγαθὸς προβατογνώμων,οὐκ ἔστι λαθεῖν ὄμματα φωτός,τὰ δοκοῦντʼ εὔφρονος ἐκ διανοίαςὑδαρεῖ σαίνειν φιλότητι.σὺ δέ μοι τότε μὲν στέλλων στρατιὰνἙλένης ἕνεκʼ, οὐ γάρ σʼ ἐπικεύσω,